l moccioso ha scritto che avevo un sorriso sul viso: “nessuna resistenza ai blocchi”. In altre parole, la madre ripeteva il numero: era un ragazzino al mattino, e “Wojtka nie ma jak prosić, bo zły”. Zawiozłam leki w piątek. Mama czekała price furtce, z torbą

– Mamo, neve. Kiedy chcesz.

– Abbiamo scritto. Solo un po’.

Non so se sia un pogodzie o un Wojtku.

Do Wojtka è un mio amico. Odebrał dopo i segnali piątym. Powiedział – luce. E powiedziałam – cześć. Przez chwilę milczeliśmy, jak mama z Wojtkiem przez te trzy tygodnie. Dopo le recensioni e le risposte di Wojtek:

“Mamma, hai dolore?”

– Dojechała.

 

Per dobrze.

Conosco Cisza. E poi sono arrivato io – krótsza. Jakby non è piccolo.

– Lucyna, non lo so, è solo… Per favore, è il tuo cuore. E chciałem dobrze.

Chciałam powiedzieć – to trzeba było zapytać. Quindi questo è il powiedziałam. Bo sama przez trzy tygodnie też nie zapytałam.

– Wojtek, e forse era un prezzo per la neve nel sobotę? Fallo mamma. Normalnie e obiad.

Per continuare a leggere, clicca su ( SUCCESSIVA 》) qui sotto!